اجتماعات با عظمتى ترتيب مىيابد كه مردمان و بزرگان از دور و نزديك بدان آستان روى مىآورند و در مراسم بزرگداشت اين عيد شركت مىجويند و به خواندن زيارتنامه‌هايى اهتمام مىورزند كه در اين خصوص از پيشوايان روايت شده و در متن آنها به نشانه‌هاى امامت و دلايل خلافت الهى از كتاب و سنّت و ويژگىهاى غدير خم اشارت رفته است . جمعيت شركت كننده در جشن و سرور عيد غدير آنچنان با صداى رسا زيارتنامه مىخوانند و كلمات نورانى آن را بر زبان مىرانند كه آثار وجد و سرور ناشى از ولايت و هدايت الهى از چهره‌هايشان پيداست . آنان در حقيقت با خواندن زيارت ، خود را از راويان حديث با فضيلت غدير قلمداد مىكنند و ولايت امير المؤمنين را مبناى واقعى دين خدايى دانسته به مفاد آن عمل مىكنند . افراد علاقمندى هم كه توفيق حضور در مرقد مقدّس علوى را نيافته‌اند ، از مناطق دوردست مرقد منوّر على را به خاطر مىآوردند و با اشاره به آن آستان لب به زيارت مىگشايند و از جايگاه خود به ساحت قدس ولايت اظهار ارادت مىنمايند . از اين گذشته ، روز تاريخى غدير را وظايف و عباداتى از روزه و نماز و دعاست كه شيعيان در شهرها و روستاها و مناطق خود بدانها اهتمام مىورزند و از اين طريق ميليون‌ها تن كه يك سوم يا نيمى از مسلمانان جهان را تشكيل مىدهند ، خاطرهء غدير خم را همه ساله تجديد مىكنند و فروتنانه در گراميداشت سالروز ولايت مىكوشند . حال اگر كتابها و آثار اماميّه در حديث و تفسير و تاريخ و كلام مورد توجه و بررسى قرار گيرد ، روشن خواهد شد كه تمامى آنها مشحون است از اثبات قضيهء غدير و استدلال و احتجاج به مدلول و محصّل آن از روايات مسند كه نام سلسلهء روات متعاقب يكديگر ثبت گشته تا منتهى مىشود به مركز انوار نبوّت و روايات مرسل كه از باب ارسال مسلّم با حذف سلسله سند ضبط گرديده و حاكى از اين است كه اين موضوع مورد اتّفاق عموم فرقه‌هاى اسلامى است . البته ، گمان نمىكنم كه دانشمندان اهل سنّت نيز در ثبت و ضبط و روايت اين حديث از اماميّه دست كمى داشته باشند ، چه آنان نيز اين واقعه را محقّق دانسته و به صحت آن